ﺿﺮﺏﺍﻟﻤﺜﻞهای چشم
چشم ها را باید شست، جور دیگر باید دید
این جمله از تراوشات اندیشه ی شاعر خوب معاصر مرحوم “سهراب سپهری” و در مقام توصیه به نگاه از زاویه ی تازه به دنیا و عناصر آن است گاه حتی آدمی باید به نگاه واژگونی برسد در مسئله انفاق و دادن وجوه شرعی اسلام می گوید عینکتان را عوض کنید خیال نکنید اگر چیزی را ببخشید، آن را از دست داده اید و تلف شده است اتفاقا ”برعکس” اگر پیش خودتان نگه دارید و بخل بورزید، آن را از دست داده اید
یک بار کسی خدمت امام معصوم علیه السلام آمد و از حال پریشان خود گلایه کرد و از حضرت کمک خواست حضرت فرمود «برو صدقه بده » بار دیگر کلامش را تکرار کرد و حضرت بار دیگر او را به پرداخت صدقه امر نمود
گفت «یابن رسول الله آمده ام چیزی بگیرم، نه که بدهم » فرمود «صدقه بده تا در زندگی ات گشایش ایجاد شود »
غزالی در کتاب “کیمیای سعادت” می گوید علی علیه السلام سکه را می گذاشت کف دستش و خطاب به آن می گفت
«ای پول تو چیزی هستی که اگر ببخشمت، به دستت می آورم و اگر پیش خود نگه دارم، از دستت داده ام »
قرآن می گوید «بعضی ها هستند که دست به انفاقشان خوب است ولی عیبشان این است که وقتی صدقه می دهند احساس غرامت می کنند »
کور از خدا چی می خواد؟ دو چشم بینا
هر کس به منفعت خود می اندیشد گاه حتی به نظر می رسد افرادی که برای مردم کار می کنند و ژست مردمی و مردم گرایانه به خود می گیرند؛ یا قیافه ی به ظاهر خداپسندانه ای دارند، در باطن سنگ خود را به سینه می زنند
حافظ بر این باور است که چون نیک بنگری، همه تزویر می کنند
عجیب اینجاست که گاه انسان چنان پست و منحَط می شود که برای رسیدن به خواسته های خود حاضر است فرزندان خود را به زحمت بیفکند؛ یا حتی برای آنان بد آرزو کند گویند بشر به هر طمع، فرزند خود را کور می خواهد
بعضی چشمانشان کور است و بعضی دلهایشان
این ضرب المثل هندی است
صائب تبریزی گوید
یافت در بی بصری گم شده ی خود یعقوب
دیده از هر که گرفتند، بصیرت دادند
قرآن کریم میان “نظر کردن” و “بصیرت” مرز قائل شده است؛ آنجا که می گوید ”می بینیشان که می نگردنَت، ولی بی بصیرتند ”
در شمار افرادِ صاحب بصیرت که از سواد خواندن و نوشتن برخوردار نبود، فردی بود به نامِ “کربلایی کاظم” حجهالاسلام مسعودی خمینی در خصوص این فرد می گوید کربلایی کاظم فردی عامی بود که تمام قرآن به شکل معجزه آسایی یکباره در ذهنش جا گرفته بود یکبار که به قم آمد، به مدرسه ی حجّتیّه بُردیمش و یک وعده آبگوشت مهمانش کردیم
در حجره کتاب مُطوّل را باز کردم و شروع کردم به خواندن و گفتم “این قرآن است ” گفت “قرآن نیست ” در خلال جملات کتاب وقتی به آیه ای که نویسنده به کار برده بود، می رسیدیم، بلافاصله می گفت ”این قرآن است ”
کتاب را مقابل او بردم و از او پرسیدم ”کجای این متن قرآن است؟”
بی تامل نگاهی کرد و روی مواردی که آیه ی قرآن بود، انگشت گذاشت پرسیدم “چطور متوجه شدی؟” با لهجه ی مخصوص لُری گفت ”جاهایی که قرآن است، نور دارد بقیه ی جاها تاریک است ”
گفتنی است مرحوم نواب صفوی وقتی با کربلایی کاظم ملاقات کرد و این حالات استثنایی را در او دید به او علاقه مند شد و او را با خود و در طی سفری که یک ماه و نیم به طول انجامید، به برخی کشورهای عربی از جمله مصر برد و در مسابقات قرآن شرکت داد و او را نفر برگزیده ی مسابقات نمود
کربلایی می توانست حتی آیات را از آخر به اول بخواند کربلایی کاظمِ پیرمرد، عبایی بر دوش داشت که بیست جای آن پاره بود آن را یک وری روی دوشش می انداخت و توجه نداشت که صافش کند خیلی ها آرزوی رسیدن به مقام عجیبی را داشتند که او بدان دست یافته بود؛ ولی در خواب هم نمی دیدند سرانجام این پدیده شگفت انگیز از ایوان منزلش به پایین سقوط کرد و به رحمت خدا رفت