شرح حکمت 180
بردگى جاويدان
امام(ع) در اين كلام نورانى به آثار زيان بار طمع اشاره كرده مى فرمايد «طمع بردگى جاويدان است»
حقيقت طمع، علاقه شديد به امور مادى است كه در دست ديگران است و شخص طماع براى رسيدن به آن هر گونه خضوع و ذلت را مى پذيرد و به همين دليل همچون برده اى است در برابر كسى كه طمع از او دارد و طماع غالباً اين صفت رذيله را با خود حفظ مى كند از همين رو امام(ع) آن را نوعى بردگى ابدى شمرده است افراد طمع كار انسان هاى ضعيف، زبون، دون همت و فاقد شخصيت اند و چون اعتماد به نفس ندارند سعى مى كنند از طريق وابستگى به ديگران به مقصود خود برسند
در مورد قطع اميد از آنچه در دست مردم است امام حسين(ع)مى فرمايد «تمام خوبى ها را در قطع اميد از آنچه در دست مردم است ديدم» شخص طماع در واقع نه اعتمادى به خدا دارد و نه ايمان درستى به رزاقيت او به همين دليل دست نياز به سوى اين و آن دراز مى كند
اين سخن را با حديثى از پيغمبر اكرم پايان مى دهيم يكى از ياران آن حضرت خدمتش رسيده عرض كرد اى رسول خدا اندرزى به من ده; اندرزى كوتاه تا بتوانم آن را حفظ كنم (و به آن عمل نمايم) پيامبر اكرم (ص) فرمود «پنج چيز را به تو سفارش مى كنم از آنچه در دست مردم است مأيوس باش و صرف نظر كن كه اين همان بى نيازى حقيقى است و از طمع بپرهيز كه فقر و تنگدستى حاضر است و نمازى را كه مى خوانى آنچنان بخوان كه گويى آخرين نماز توست و مى خواهى با دنيا وداع كنى و از كارهايى كه ناچار مى شوى از آن عذرخواهى كنى بپرهيز و آنچه براى خود دوست دارى براى برادر مسلمانت نيز دوست بدار»
منبع کتاب پیام امام