«جباریت، اِعمال قدرتی است که هیچ‌کس نمی‌تواند نسبت به آن حقی داشته باشد و این کاربردِ همان قدرتی است که در دستان هر کسی باشد، آن را نه برای منافع کسانی که تحت حاکمیت او قرار دارند، بلکه برای منافع و امتیازات شخصی خود به کار می‌گیرد زمانی‌که فرمانروا، با هر عنوانی، به‌جای قانون، اراده‌ی شخصی خود را به صورت رسم و آیین درآورد و فرمان‌ها و اعمال او، نه در راه حراست از اموال و دارایی‌های مردمش، بلکه برای ارضای امیال شخص خود، کینه‌جویی، حرص و طمع، یا هر تمایل نامتعارف دیگر باشد
اگر تصورکنیم که این نقیصه تنها درخور حکومت‌های سلطنتی است، به خطا رفته‌ایم اشکال دیگر حکومت نیز مستعد چنین نقیصه‌ای هستند؛ زیرا هرجا که قدرت، برای حکم راندن بر مردم و بمنظور حراست از اموال و دارایی‌های آن‌ها، به دستان کسی سپرده شود و او آن را برای اهداف دیگری به کار برد و از آن برای تضعیف و اذیت و آزار مردم استفاده کند، و یا آن‌ها را وادار به تسلیم در برابر فرمان‌های خودسرانه و غیراصولی کند، چنین قدرتی ستمگرانه و مستبدانه است، خواه در دستان یک فرد یا تعدادی از افراد باشد »
جان لاک، رساله دوم درباره حکومت، فصل ۱۸