شب هم چنان مویه سر میدهد
انگار هنوز عطش دارد
برای پریشان حالی،
بهم ریختن ،
برای چنگ زدن ،
ناخن به چهره خراشیدن
به خاطر رفتن آدمی که با رفتنش
گویا تمام دنیا رفته اند
هیاهوی غریبی به پاست
تمام خواب هایم
ردای خاکستری به تن کرده اند
و این ابهت شب است که
به درازا میکشاند
یادآوری خاطراتت را
آذر فراهانی